Ներկայ գրութիւնը հայրապետական պատգամն է Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Արամ Ա. Կաթողիկոսին, ուղղուած Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութեան թեմերու Առաջնորդներուն եւ 100-ամեակի յանձնախումբերու ատենապետներուն մասնակցութեամբ տեղի ունեցած համագումարին, Չորեքշաբթի 9 Ապրիլ 2014ին, Անթիլիասի Մայրավանքին մէջ։
[1] Հայ Դատը իւրաքանչիւր հայուն եւ ամբո՛ղջ հայութեան դատն է։ Ա՛յս խոր գիտակցութեամբ ու ամբողջական յանձնառութեամբ կոչուած ենք մասնակից ու զօրակից դառնալու հայ ժողովուրդի արդար իրաւունքներու ձեռքբերման աշխատանքներուն։
Կը գտնուինք հայոց ցեղասպանութեան 100-ամեակի սեմին։ Թէ՛ Հայաստանի եւ թէ աշխարհացրիւ մեր գաղութներուն մէջ հայոց ցեղասպանութեան 100-ամեակի համազգային ու համագաղութային նշման գծով աշխատանքներ կը կատարուին ու ծրագիրներ կը մշակուին։ Ցեղասպանը իր կարգին այս ուղղութեամբ իր հակազդեցուցիւնը ծրագրելու տենդագին աշխատանքին լծուած է։
2015 թուականը հայ ժողովուրդի ժամանակակից պատմութեան մէջ սովորական թուական մը պէտք չէ դառնայ։ Ան պէտք է արժեւորուի այնպիսի նախաձեռնութիւններով ու իրագործումներով, որոնք ո՛չ միայն մնայուն հետք կը թողուն մեր հաւաքական կեանքէն ներս, այլ նաեւ նոր մղում կու տան հայ ժողովուրդի պահանջատիրական պայքարին։
100-ամեակի ծրագրումները պէտք է որպէս մեկնակէտ ու նպատակակէտ ունենան հետեւեալ նշանաբանը՝ ՅԻՇԵԼ, ՅԻՇԵՑՆԵԼ ու ՊԱՀԱՆՋԵԼ։ Այս նշանաբանով արտայայտուող երեք նպատակները իրարու հետ սերտօրէն ընդելուզուած են ու զիրար կ’ամբողջացնեն։ Այս հեռանկարով պէտք է պատրաստուին 100-ամեակի ծրագիրները։
Որպէս ուղեցոյց 100-ամեակի նախապատրաստական աշխատանքներուն, կ’ուզենք կարեւորութեամբ շեշտել հետեւեալ կէտերը.-
1) Միասնականութիւնը պէտք է մղիչ ուժը դառնայ մեր մտածումներուն, նախաձեռնութիւններուն ու ծրագիրներուն՝ համազգային թէ գաղութային մակարդակներու վրայ։ Մեր կեանքէն ներս գոյութիւն ունեցող ամէն տեսակ տարբերութիւն, հակասութիւն կամ զգայնութիւն պէտք է անհետանան այս յոյժ կարեւոր դէպքին դիմաց։ Հայ ժողովուրդը աշխարհին պէտք է ներկայանայ մէ՛կ ձայնով, մէ՛կ կեցուածքով, մէ՛կ պահանջատիրութեամբ։ Հո՛ս է մեր հզօրութեան աղբիւրը:
2) Համահայկական մաշտապով հարկ է նշուի 100-ամեակը։ Ա՛յս տեսլականով ու յանձնառութեամբ անհրաժեշտ է մշակել բոլոր ծրագիրները։ Բնականաբար Հայաստանը եւ իւրաքանչիւր գաղութ ծրագիրներ պիտի մշակէ իր ներքին դրուածքին ու շրջապատի պայմաններուն համաձայն։ Սակայն, անհրաժեշտ է այնպիսի միջոցներու դիմել, որ կարելի ըլլայ այս կարեւոր դէպքին համահայկական նկարագիրն ու տարողութիւնը լուսարձակի տակ բերել՝ Հայաստանի եւ Սփիւռքի, ինչպէս նաեւ գաղութներուն միջեւ ընդհանրական երեւոյթները շեշտելով։
3) Միասնական ոգին ու համահայկական մօտեցումը 100-ամեակի ծրագիրներուն մեկնակէտը դարձնելով հանդերձ, հասկնալի պատճառներով շեշտաւորումի տարբերութիւններ անհրաժեշտ է որ ըլլան Հայաստանի ու Սփիւռքի միջեւ։ Սակայն այս տարբերութիւնները պէտք է այնպիսի ձեւով ներդաշնակուին ու համադրուին, որ զիրար չհակասեն ու երկուութիւն չյառաջացնեն, այլ՝ զիրար լրացնեն ու հզօրացնեն մէկ ամբողջութեան ծիրէն ներս։
4) 100-ամեակը պէտք է նշուի մեր ժողովուրդի ամբողջական ու գործօն մասնակցութեամբ։ Անհրաժեշտ է դուրս գալ սրահներէ եւ առաւելագոյն չափով հեռու մնալ ժամանակավրէպ դարձած հանդիսութիւններէ, համագումարներէ, ցուցահանդէսներէ, դասախօսութիւններէ, եւլն.։ Մեր ժողովուրդը իր հաւաքական ընդվզումն ու կամքը պէտք է արտայայտէ այնպիսի ազդու եւ զուսպ միջոցներով, որոնք կրնան միջազգային համայնքի ուշադրութիւնը գրաւել ու հայ ժողովուրդի դատին նկատմամբ համակրանք ստեղծել։ Ապրիլ 24-ի օրը իտէալ առիթը կրնայ ըլլալ նման համաժողովրդային արտայայտութեան։
5) 100-ամեակի կիզակէտը պէտք է դառնայ պահանջատիրութիւնը։ Բնականաբար ցեղասպանութեան ճանաչումը պէտք է շարունակուի վերանորոգ վճռակամութեամբ։ Սակայն, ժամանակն է որ մեր դատի հետապնդման աշխատանքներուն մէջ շեշտը դրուի հատուցման վրայ։ Երկու տարիներ առաջ Անթիլիասի Մայրավանքին մէջ մեր կազմակերպած միջազգային համագումարը՝ “Ճանաչումէ՝ հատուցում” դարձակէտ մըն էր այս իմաստով։
6) Մեր ժողովուրդի պահանջատիրութիւնը այլեւս մասնակի աշխատանքներով, զգացական մօտեցումներով ու պարագայական պոռթկումներով պէտք չէ արտայայտուի. ան պէտք է հիմնուած ըլլայ միջազգային օրէնքի վրայ։ Եթէ կ’ուզենք որ մեր պահանջատիրական պայքարին առջեւ նոր հորիզոններ բացուին, եթէ կ’ուզենք տիրական կերպով մուտք գործել միջազգային ակադեմական, իրաւական, դիւանագիտական ու քաղաքական շրջանակներէն ներս, եթէ կ’ուզենք որ միջազգային համայնքը լսէ մեր ձայնը, մեր աշխատանքը պէտք է ըլլայ համահունչ՝ թէ՛ միջազգային օրէնքի սկզբունքներուն ու տուեալներուն եւ թէ ներկայ աշխարհի աշխարհաքաղաքական պայմաններուն ու շահերուն։
7) 100-ամեակի հասցէն ու թիրախը պէտք է դառնայ ցեղասպանը, ինչպէս նաեւ միջազգային համայնքը։ Այս շրջագծէն ներս հայոց ցեղասպանութեան հարցի հետեւողական ու ծրագրուած կերպով արծարծումը, օտար եկեղեցիներուն ու կրօններուն մօտ՝ մեր եկեղեցիներուն կողմէ, պետական ու դիւանագիտական շրջանակներուն մօտ՝ Հայաստանի պետութեան կողմէ, եւ ոչ-կառավարական կազմակերպութիւններուն մօտ՝ կուսակցութիւներուն ու հայ դատի մարմիններուն կողմէ կը նկատենք խիստ հրամայական։
8) Մեր պահանջատիրական պայքարը հանգրուանային ու ուսումնասիրուած կերպով պէտք է փոխադրենք նաեւ Թուրքիա։ Այս ուղղութեամբ անհրաժեշտ է քրտական շարժումներուն, թուրք մտաւորականներու որոշ շրջանակներուն ու իսլամացած հայերուն հետ բարեկամական կապեր հաստատել՝ վերջին տարիներուն այս ծիրէն ներս պատրաստուած ենթահողը աւելի ընդլայնելով ու ամրապնդելով։ Այս աշխատանքներու ընթացքին հարկ է ուշադիր ըլլալ որ Թուրքիոյ հայ համայնքին վնաս չպատճառեն թուրք ծայրայեղականները։
9) Ցեղասպանութեան հետեւանքով մեր ժողովուրդի կորսնցուցած եկեղեցապատկան ու ազգապատկան կալուածներու,ինչպէս նաեւ անհատական կալուածներու ցանկագրման անհրաժեշտ է շուտով սկսիլ։ Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութիւնը արդէն իսկ լայն չափով կատարած է իր եկեղեցապատկան կալուածներու ցանկագրումը։ Այս աշխատանքը պէտք է կատարուի համահայկական մաշտապով եւ մասնագիտական մօտեցումով։
10) 100-ամեակին ծրագիրները պէտք չէ պատրաստուին միայն հայութեան համար եւ իրագործուին սոսկ հայկական նեղ շրջագծէն ներս։ Պէտք է բացուինք աշխարհին. մեր բողոքն ու պահանջքը պէտք է զօրեղ կերպով լսելի դարձնենք մեր շրջապատին ու միջազգային համայնքին։ Այս ընելու համար անհրաժեշտ է լայնօրէն ու ճիշդ կերպով օգտագործել ներկայ աշխարհի տեղեկատուական ու հաղորդակցական ամենէն ազդու միջոցները։
11) Հեռու պէտք է մնալ 100-ամեակը Հայ Դատի աշխատանքներուն գագաթնակէտը նկատելու մօտեցումներէ։ 100-ամեակը վճռական հանգրուան մըն է միայն՝ իր արդար իրաւունքներու վերատիրացման հայ ժողովուրդի աննահանջ պայքարին մէջ։ Ան միաժամանակ սկիզբը պէտք է դառնայ հայ դատի հետապնդման մարտավարական ու ռազմավարական նոր մտածելակերպերու ու գործելակերպերու, ինչպէս նաեւ մարտահրաւէր մը՝ նայելու 2015-էն անդին…։ Այս հեռանկարով անհրաժեշտ է պատրաստուիլ 100-ամեակին։
12) Վերոնշեալ հսկայ ու բազմերես աշխատանքները կ’ենթադրեն նիւթական լայն կարելիութիւններ։ Հայաստանի պետութիւնը, որ միշտ կը մնայ իրաւատէրը հայ դատին, մեր կառոյցները ու ունեւոր ազգայինները կոչուած են նիւթական անհրաժեշտ միջոցները հայթայթել յիշեալ հսկայածաւալ ծրագիրներու իրագործման։
ԱՐԱՄ Ա. ԿԱԹՈՂԻԿՈՍ
ՄԵԾԻ ՏԱՆՆ ԿԻԼԻԿԻՈՅ
Անթիլիաս
9 Ապրիլ 2014
A rebel fighter from the Islamic Front walks inside a room at a church in Kassab, April 4, 2014. (photo by REUTERS/Ammar Abdullah)
Turkey realizes its blunder in Kassab operation
Author: Radikal (Turkey)Posted April 8, 2014
What a harebrained scheme it was. You will provide logistical support to al-Qaeda and its allies who captured the Syrian Armenian town of Kassab. When their [Armenian] diaspora rose up, letters were sent to the US Congress and Kim Kardashian, whose family hails from our Kars-Karakale, launched a Twitter campaign with hashtag #SaveKessab, why are we dumbfounded? Then we realized something was not right and started scheming to find a way out. I had earlier written on Kassab when it was captured. People fearing massacres fled to Latakia, leaving behind only the elderly, the infirm and those who say, “If I am going to die, I will die here.” On the eve of the April 24 genocide observance, the Armenian diaspora was thus provided with a current issue to raise. And what did our ambitious official news service Anatolian Agency [AA] do? It started to run stories on how humane the Syrian opposition was by protecting Armenian churches and said that they had actually transported two elderly Armenians to Turkey.
Summary⎙ Print Turkey now seems to realize its mistake in supporting Syrian rebels in the operation to take control of the Armenian town Kassab in northern Syria, but it’s too late and Ankara will have to pay the price for this blunder.
Author Fehim TastekinPosted April 8, 2014
Translator(s)Timur Goksel
Original Article ORİJİNAL YAZIYI TÜRKÇE OKUYABİLİRSİNİZ
First, I want to say, “Wake up.” The bill for Kassab was made out to Turkey long ago. We will find out later how we will have to pay. The people of Kassab abandoned their homes because of fighters supported by Turkey. They didn’t go to Latakia on vacation. If this temporary exile becomes permanent and God forbid there are other tragedies, make no mistake, it will be Turkey that will pay no matter who the wrongdoer may be.
Now let’s discuss siblings Sirpuhi, 82, and Satenik Tititzyan, 84, taken to Vakifli, the only Armenian village in Turkey. A reporter for Armenian weekly Agos, Lora Baytar, spoke with this duo who, according to our AA, had asked to be taken to Turkey. According to Sirpuhi Titizyan, first Turkish-speaking militants came and searched their home. Next, Arabic-speaking ones came and said, “We will take you to Latakia.” But the next morning, instead of Latakia, they were brought to Turkey. They were tricked. Simply put, Turkey needed a story of “We opened our arms to the Armenians,” and the militants need a Kassab without Armenians. The Titizyan siblings now want to go to Latakia, where the other people of Kassab are, or to Beirut.
As for protecting Kassab, Titizyan said he gave the key to his house to militants so that they could enter without breaking the door and then loot. But they broke the door and his windows anyway and confiscated his tractor. This was very much in the spirit of “Operation Anfal,” which means “prize, trophy or booty”!
AA quoted Izzet Zohta, a member of the Syrian Turkmen Assembly, as saying: “There are three to four churches in the villages of Karaduran and Samra. The Free Syrian Army is doing its best to protect the churches.” But Shant Kerbabian, who lives in Beirut, after speaking with his relatives [in Syria], told Al-Monitor there were no massacres but many other incidents. He said: “Crosses were taken down. This was confirmed.” Kerbabian also noted that Jabhat al-Nusra was looting the houses and carrying their belongings to Turkey, and that “Jabhat al-Nusra fighters were saying that they want to bring their ‘brothers’ [residing] in tents and refugee camps and put them in Kassab.”
I called Lora Baytar, who lives in the village of Vakifli. She said 19 more people from Kassab were brought over yesterday. “They are all old. The youngest is over 70 years. They were simply picked up from their homes and hastily dropped at the border. The militants are emptying Kassab but they don’t want to cause bodily harm to the Armenians.”
Then there are reports of Turkey’s role in the capture of Kassab. Foreign Minister Ahmet Davutoglu said, “The Kassab events did not occur at our instance.” But Titizyan, asked by Agos if they were expecting an attack, replied: “No, but they told us Erdogan had opened the way. If Erdogan had not opened the way, so many nasty men would have not have come to Kassab. These men came from Turkey.”
A lot has been written about militants crossing to Kassab from Turkey. Suheib Anjarini, a writer from the Lebanese daily Al-Akhbar, relying on an opposition source, said that more than 1,000 fighters trained in Jordan were brought over from Marka airport to Hatay for the Kassab operation.
And we are constantly told that the FSA was being very careful and compassionate. Although apart from the Bayirbucak Turkmen Brigade there was no FSA involvement in Operation Anfal, they are trying to make Kassab’s capture acceptable by nonstop reporting that it was done by the FSA. Smart!
We should give up trying to write a saga of hospitality from this Armenian nightmare. Let’s first identify our “allies” who had the Armenians tweet “Turks again.”
There are five major actors active in Anfal:
The al-Qaeda-linked Jabhat al-Nusra; Sham al-Islam, established by former Guantanamo prisoner and Moroccan citizen Ibrahim bin Shekrun [Abu Ahmed al Maghribi]; Shukur el Iz, which is close to the Islamic State of Iraq and al-Sham (ISIS); Ahrar al-Sham; and Ansar al-Islam, part of the overall Salafist organization of the Islamic Front and the Islamic Army controlled by Saudi intelligence. Jabhat al-Nusra leader Mohammed al-Golani is a Syrian al-Qaeda militant who’s loyal to Ayman al-Zawahri.
Abu Khalid al-Suri, the founder of Ahrar al-Sham, whose popularity in certain circles of Turkey is growing, was a close friend of Osama bin Laden and was Zawahri’s Syria representative. When Suri was killed in an ISIS suicide attack in Aleppo in February, Zawahri issued a condolence message. Bin Shekrun, who was killed in Kassab last month, had said when he established his organization in August 2013, “Democracy is insulting Allah” and declared Alawites and Shiites to be enemies. The same enmity was expressed by Salafist Sheikh Abdullah el Muheysini in a victory speech he made after capturing the strategic Post 45 in the Kassab area, when he said, “We will annihilate Assad and his cohorts.” These groups have similar ideologies. They are more careful with the Armenians as compared with Alawites because the world is watching. Also, their supporter Turkey has found that it will be paying the price.
Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/security/2014/04/turkey-realization-blunder-kassab-syria.html#ixzz2yaRFrGdE